Wednesday, September 26, 2012

හොරෙන් කැපූ කෙසෙල් කැන..

කෙසෙල් කැනක් හොරෙන් කපන්න
එපා කිසිදා නාරද නම් රැගෙන යන්න..

කෙසෙල් කැන් සොරෙන් කැපීමේදී "අත් උස්සාගෙන බාර නොවෙන දෙදෙනෙක්" අවශ්‍ය වේ.


අද කතාව කෙසෙල් හොරු ගැන. මෙහෙම කියන්නම්කෝ...

වැලිත් මමත් අපි හොස්ටල් ඉන්න කාලේ පේර කඩන්න එහෙම කැම්පස් එකේ හැම තැනම වගේ ඇවිදිනවා. ඔහොම දවසක් යනකොට අපි දෙන්නා දැක්කා ලොකුම ලොකු ආනමාලු කැනක් තියනවා. හැබැයි ලොකු කෙසෙල් ගහක තමයි. ඔන්න ඉතින් අපි හොස්ටල් එකට ඇවිත් රෑ මගේ 14 කාමරේට සෙට්වුණා අපේ දහදෙනාගේ කල්ලිය. අපි දැකපුදේ අනිත් අට දෙනාටත් කිවුවා. අපේ කල්ලියේ යෝජනාව උනේ කපන්න. කෙසෙල් කැන හොඳේ.. ඔන්න අපි පැහෙනකල් ඇහැ ගහගෙනයි හිටියේ. දවසක් හදිස්සියේම අපිට ආරංචියක් ලැබුණා වෙන සෙට් එකක් අරකට වැඩේ දෙන්න යනවා කියලා. හවස තමයි ආරංචිය ආවේ. රෑ අපි සෙට් වෙලා කරන්නේ මොකද කියලා කතා කලා. අපේ ලොරිපති තුමා, නාරද( මුචලින්දයා ) කීවා හෙටම
අපි ගේම දෙමු කියලා. හරි, දෙන්නම්කෝ ලොක්කා කියලා ඔන්න සෙට් එක විසිරිලා ගියා. පහුවදා හවස 5ට විතර නාරද වැඩේට යන්න කතා කලා. මමයි වැලියි එච්චර කලින් යන්න බෑ කීවා. දැන් යන්නේ කවුද? මමයි, වැලියි,නාරදයි හරි. තව කෙනෙක් බැලුවා. ඩෝබිට පහුවදා quizලු. පට්ටියා ඇවිත් නෑ. ඉබ්බා බයගුල්ලා.. අන්තිමට අපේ සංගීත් චක්‍රවර්තී රංජිත් මල්ලිට කතා කලා. මූ කැරපොත්තන්ට බයේ මේසේ උඩ නගින එකා, ගමනට එක පයින් නෙවේ දෙපයින්ම කැමති උනා. ඉතින් 7 විතර වෙද්දි අපි බෑග් එකයි අපිට තිබුණ පොඩි පිහි ටිකයි අරගෙන පිටත් වුණා.
මට අමතක වුනා මම ඇඳගෙන ගියේ සුදු පාට කොටු තියන shirt එකක් කියලා. අපි ගහ ලගට ආවමයි මතක් වුනේ. ඒ මදිවට පෝයත් ලඟම එනවා. හඳ එලිය වැඩියි වගේ. මොනා කරන්නද. මම ගැලෙව්වා මගේ shirt එක. දාගත්තා සාක්කුවට. මමයි ඔත්තු බලන්නේ. වැලීයි මමයි ගහ ටික ටික පාත් කරලා පහලම ඇවරි කපන්න ගත්තා. ඒවා පුදුම ලොකුයි. බරයි. මුල් ඇවරි කොහොමට ඇත්ද? ඈත security point එකේ කව්ද බලනවා වගේ මං දැක්කා. ගිහින් බැලුවම සික්කයි තව CECB බුවෙකුයි කතාව. ආයෙ අපි වැඩේ පටන් ගත්තා. නාරද බෑග් එකට වැලී කපලා දෙන ඒවා දානවා. රංජියා බෑග් එක අල්ලගෙන ඉන්නවා. මම ආයේ ඔත්තු බලන්න යන්න යනකොටම මං දැක්කා කව්ද බුවෙක් ටෝච් එකක් අරගෙන අපි ඉන්න දිහාට එනවා.

මම් දුවගෙන ආවා අපේ උන් ලඟට. ඇවිත් "දුවපියව් ඔන්න කව්ද එනවා" කියාගෙන මම උඩ පැත්තට දිව්වා. අරුන් තුන්දෙනා පහලට දිව්වා බෑග් එක රංජියා ගන්නවා මං දුවන ගමන් දැක්කා. අර බුවා මෙන්න මර හඬ දෙනවා "මෙන්න හොරූ" කියලා.. මට නේද? ඇත්තටම මටත් බය හිතුනා. මං දන්නවා මං යන පැත්තේ ඉන්නවුන් සද්දෙට එනවා, මට තව යන්න වෙන්නේ නම් නෑ කියලා. කරන්නම දෙයක් නෑ, නිදා ගත්තා කැලේ එහෙමම. shirt එකත් නෑ. බඩේ පපුවේ කටු ඇනෙනවා. මොනවා නම් කරන්නද? ඔන්න දැන් 10ක් 15ක් ඇවිත් හොරු හොයනවා. ටෝච් ගහගෙන. කෑගහනවා එහෙන්. පස්සේ උන් ගල් ගහන්න තිරණය කලා. මොකද උන් හිතුවා රෑ හින්දා හොරු ගොඩක් දුර දුවන්නේ නැතුව ඉඳිවි කියලා. උන් හරි. මමත් ලඟමනේ හිටියෙ. පහල පැත්තට දැන් ගල් ගහනවා. නෑ සද්දයක්. මට පෙනුනා මං හිටපු තැන පේන හරියේ බුවෙක් ඉන්නවා, පොර මාව දැක්කා කියලත්. මූ නොදැක්කා වගේ තව එකෙකුට කතා කලා හොයන්න යන්න වගේ. මං තොත්ත බබානේ..?

මං දන්නවා දැන් මුන් දෙන්නා මගේ ඇඟට පනිවි කියලා. හා.. වරෙල්ලකෝ... දෙන්නා මට අඩියක් විතර ලං වෙනකොට මං මගේ ඇඟේ කියලා ඉතුරුවෙලා තිබුන ශක්තිය ඔක්කෝම කකුල් දෙකට අරගෙන උන් ඇසිපිය ගහන්න කලින් නැගිටලා දුවන්න ගත්තා ක්ෂණයෙන්. උන්ට හිතාගන්න කලින් මං දුවනවා දැන්. "මෙන්න හොරා උඩට දුවනවෝ" කියලා උන් එලවගෙන එන ගමන් කෑ ගහනවා. උඩ හිටපු උන් මාව අල්ලන්න පාර දිගේ මගේ ඉස්සරහට එනවා කියලා මං දන්නවා. මං කලේ කලින් දන්න shortcut එකකින් දැම්මා උන්ගේ වාඩියක් මැදින්. මොකද මං අනුමාන කලා උන් මාව අල්ලන්න වටෙන් එන පාරට දුවලා ඇති කියලා. මං හරි. එක මෝඩයෙක්වත් නෑ. මං දුවගෙන පාරට ආවා.


කැලේ කඩේ ලග ජීප් එකක් තියනවා. පොලීසියද දන්නේ නෑ, එහෙම වුනොත් හරි කෙලියක් වෙන්නේ. වෙලාවට ජීප් එක ගියා. මං කොයි එකටත් කාණුවට බැහැලා phone එක off කලා. shirt එක ඇඳගත්තා. මොනවත් අවුලක් නෑ වගේ පෙනුනම එලියට ඇවිත් කැන්ටිම හරහා කැන්ද ගහ යටට ගියා. සෙරෙප්පු දෙක නෑ. ඒවා දාලනේ දිවුවේ.. කැන්ද ගහ යට ගල උඩ වාඩි වෙලා බැලුවා කකුල් දිහා. හොඳටම මඩ. වම් කකුලේ මහපට ඇඟිල්ලේ කෑල්ලක් නෑ. දකුණේ ලොකු කැපුමක් තියනවා. දැන්නම් ලේ ගලන්නේ නෑ. ඔන්න එතකොට මං phone එක on කරල තිබුනේ. වැලීගෙන් SMS එකක් ආවා. "උඹ කැන්ටිමේද?" කියලා ඌ අහලා තිබුනේ. ඌ දන්නවනේ මං කවුද කියලා. මං කිව්වා මං කැන්ද ගහ යට, "උඹ කොහේද? අරුන් දෙන්නා කෝ" කියලා. වැලීට උන් දෙන්නව මග ඇරිලා. අපොයි. වැලී ආරක්ෂිතව වැලිගොඩක් පිටිපස්සේ ඉන්නවා කියලයි කිවුවේ.  ඔන්න පට්ටියා ආවා මං හිටපු තැනට. විස්තරේ කියද්දි මට නාරදගෙන් කෝල් එකක් ආවා. මං answer කලා. "මචං අපි කරපු වැඩේ වැරදියිනේ, අපි ආතල් එකටනේ කලේ..." මෙහෙම අපේ නාරදයා කියාගෙන යනවා. මං බැලුවා මොන අපබ්‍රංසයක්ද මේ කියලා. මෙන්න අන්තිමට මේකා කියපි " අපි බාර උනා මචං, වරෙන් අපි මෙතන ඉන්නවා" කියලා. මූ මරලත් මදි. බූරුවා. ඔක්කොම ඉවරයි. අපරාදේ මං අච්චර දිවුවේ උන් බේරන්න. මමත් පට්ටියත් අරුන් දෙන්නා හිටපු තැනට ගියා. කොහොමින් කොහොම හරි කලු පාට shirt එකක් ඇඳගෙන හිටපු පට්ටියා තමයි මං වෙනුවට උන් අඳුන ගත්තේ. මොකද මගේ shirt එක සුදු කොටු එකක්නේ.. (අපොයි.. මං කලුයි කියලා කියවෙනවාද මන්දා මේකෙන්..).


දැන් ලොකු අවුලක්. වැලී තවමත් නෑ. එහෙම හොරෙක් හිටියද කියන්නවත් උන් දන්නේ නෑ. මෙන්න නියම genuine හොරු. අන්තිමට අපිට සිද්දවුනා පාරට ගිහින් security point එකේ තියන පොතක අපේ නම්, registration number ලියලා අත්සන් කරලා එන්න. අපිට තිබුනා ඕනේ නම් බොරු ලියලා එන්න. මොකද කවුරුවත් ඒක බැලුවේ නෑ. අපි නම් බය වුනේ නෑ. වැලීත් අත්සන් කලා. ඔන්න අපි ඒවා ඉවර කරලා අපේ කපපු කෙසෙල් ඇවරි ටිකත් අරන් ආවා. අපරාදේ කියන්න බෑ ඒවා අපිටම දුන්නා. ඉතුරු ටිකත් කපාගෙන යන්න අවසරත් හම්බුවුනා. හොස්ටල් එනකොට කොල්ලෝ අහනවා මොකද case
එක කියලා. අන්තිමට වැලීයි මමයි ගහගෙන කියලා බොරුවක් කියලා shape උනා. හැමෝම හිතුවේ ඇත්ත කියලා.

හොස්ටල් ආව වෙලාවේ ඉඳන් මමයි වැලියි අරුන් දෙන්නට බනින්න හැදුවේ. ඊට කලින් මෙන්න රංජියා නාරදට බනිනවා. නාරදයා අපිට කිව්වේ රංජියා බාරවෙමු කිව්වා කියලයි. රංජියා කියපි "තෝ තමයි කලුවරේ ඉන්න බයයි කියලා බාර වෙමු කීවේ. මම කිව්වා 9.30 වෙනකල් ඉමු කියලා. කොහෙද, අත්දෙක උස්සගෙන ගිහින් බාර උනානේ. මමත් ආවා ඉතින්" කියලා. නාරදයාට පට්ට නෝන්ඩිය. අපි ඔක්කෝම දන්නවනේ මූ කලුවරට බයයි කියලා, මොකද මූ light ගිය වෙලාවට bathroom යන්නේ නෑ කවුරු හරි නැතුව. අපිට පිලිගන්න උනා නාරදයා තමයි "අත් උස්සගෙන" බාර උනේ කියලා.ඔන්න ඕක හින්දා අපේ දහ දෙනාගේ කල්ලියේ උන් අදටත් නාරදයා දකිද්දි අත් උස්සලා යන්න පුරුදු වෙලා ඉන්නවා. මූට යකා කේන්ති යනවා ඕකට. කුණුහරුප නෑ මූට. ඔන්න ඕකයි කෙසෙල් කැන් කැපූ කතාව. campus එකේ මහ ලොකුවට අරක කලා මේක කලා කීවට අපි වගේ ආතල් ගත්ත එවුන් අපි අතරේ නම් නෑ. මොකද අපි කරපු දේවල් දන්නේ අපි විතරයිනේ. ටික ටික පස්සේ කියන්නම්කෝ..

Saturday, September 22, 2012

ලොරියකට සෙට්වුන ලොරියක් බලන්න ගිය ගමන..


ලොරියකට සෙට්වුන ලොරියක් බලන්න ගිය ගමන..

ඔන්න ඉතින් අද කියන්න යන්නේ අපේ බෝඩිමේ හතර දෙනාගෙන් කෙනෙක් හැන නම් නෙවෙයි. අපේ බෝඩිමේ ලඟම හිතවතියක් ගැන. දන්නවනේ ලන්ඩන් වල ඇල්බට් අංකල් ගැන. එයාගේ දුව, ටීනා කුමාරි තමයි අද මාතෘකාව. මෙයා අපිට දවසක් ගෙදර එන්න කියලා ඉල්ලීමක් කලා. අපිත් ඒ ආරාධනාව පිළිගත්තා. අපිට ගේ තියන තැන කිව්ව විදිහට අපි හිතුවේ ලන්ඩන් හන්දියේ තියෙන බිග්-බෙන් ඔරලෝසු කණුව යට කියලයි. ඒත්... 

ඔන්න පහුගිය නිවාඩුවට මමත්, නයන්නයත් මොනාගේ ගෙදර ගියා. එහේදි නයන්නයටත් රසවත් අත්දැකීමක් ලැබුණා. ඒවා පස්සේ බලමුකෝ. කතාව පටන්ගමු එහෙනම්. ඔන්න අපි අර ආරාධනාව පිළිඅරන් යන්න පිටත්වුනා. අපි ඉතින් ලන්ඩන් හන්දියට ටිකට් ගන්නත් හදලා, කොයි එකටත් කෝල් එකක් දුන්නා ටීනා කුමාරිට. ඔන්න එයා අපිට බහින්න ඕනේ හෝල්ට් එකක නමක් කිව්වා. මොනාටත් මටත් ටිකට් දෙකක් අරගෙන අපි බස් එකට වෙලා හිටියා. ඔන්න ලන්ඩන් හන්දිය නම් පහු උනා. තවත් ටික වෙලාවකින් පස්ස හැරිලා බැලුවා. දැන් නම් බිග්-බෙන් එකත් ටිකක් ඈතින් පේන්නේ. අපි කොන්දොස්තර කොල්ලාගෙන් ඇහුවා බහින තැන ගැන. වෙලාවට කියන්නම් කියලා පොර පනාව දාලා ගියා. අපි ආයෙ බැලුවා බිග්-බෙන් දිහා. දැන්නම් නොපෙනෙන තරම් දුර ඇවිත්..

තවත් සෑහෙන වෙලාවක් හිටියා.. කොන්දොස්තර කොල්ලා නෑ සද්දයක්. අමතක වෙලාවත්ද? බිග්-බෙන් නොපෙනී ගිහින් දැන් හුඟාක් දුර අවිත්. අපි දෙන්නට වැරදුනාවත්ද? ඔන්න තවත් ටිකවෙලාවකට පස්සේ කොන්දොස්තර කොල්ලා අපිට බහින්න කිව්වා. මොනාත් මමත් බස් එකෙන් බැහැලා ආයේ කෝල් එකක් ගත්තා. අපිට ටැක්සි එකක් අරගෙන එන්න උපදෙස් ලැබුනා. ඔන්න අපි ටැක්සියකට නැගලා යනවා. ඔන්න ඒපාර මේකෙත් සෑහෙන දුරක් ආවා. කිලෝමීටර් බරගානක් ගියාට පස්සේ පොර අපිව බැස්සුවා. ටැක්සියට ගෙවන්න ටීනා කුමාරි ඇවිත් හිටියා. එයාටම ගෙවන්න දීලා මොනාත් මමත් අහක බලාන හිටියා. අපිට සල්ලි නැතුව එහෙම නෙවෙයි. ආගන්තුක සත්කාර කියන්නේ ඒවටනේ.. අපි ඒවට සහයෝගය දෙන්න එපැයි.

අපි දෙන්නා වට පිට බැලුවා. පේන විදිහට අපි ලන්ඩන් වලින් නෙවෙයි එංගලන්තෙනුත් එලියට ඇවිත් වගේ. කියනකොට නම් ටීනා කුමාරි කීවේ බිග්-බෙන් ලඟමයි කියලා. ඒක පැත්තකින් තියමුකෝ. ආයෙත් අපි දෙන්නා ටීනා කුමාරි එක්ක පයින්ම ගමනට වැටුනා. ඔන්න දැන් පයින් කිලෝමීටර් කිහිපයක් ආවා. මේ තේවත්ත අපේ කිය කිය ටීනා කුමාරි නම් අපිට ඉස්සරහින් කන්ද නගිනවා ගෙදරට යන පාරේ. අපි දෙන්නත් දිව ඇදගෙන හුස්ම ගන්න ගමන් කුමාරිගේ පස්සේ යනවා. තව ටික දුරක් ගියොත් නම් අපේ දිව පෑගෙන තරමට ඇදෙන්න තිබුනා. කොහොමින් කොහොම හරි ඔන්න අපි ගෙදරටම ආවා කියලා ටීනා කුමාරි කීවා. අපි දෙන්නාට නම් ෂුවර්ම නෑ මේ ආපු දුරේ හැටියට. එවා හරි කියමු.

ඔන්න දවල් කෑම වෙලාවත් ආවා. ටීනා කුමාරිත් උයන්න ගියා. අපි දෙන්නා නාකියාගෙන ඉන්නකොට කෑම මේසෙට ආරාධනාව ආවා. ටීනා කුමාරිත් ඉවුවා කියලා කීවා ව්‍යංජන දෙකක්. අපොයි... එකක් පපඩම්, අනික සම්බෝලයක්. ඔන්න ටීනා කුමාරිගේ ඉවුම් පිහුම්. ටීනා කුමාරිගේ පියා ඇල්බට් අංකල්ට උයන්නම බැහැ කියලයි කියන්නේ. ඔන්න ඕකයි ටීනා කුමාරිගේ කතාව.
නම් ගම් කියන්න නම් එපාම කියලා කිව්ව හින්දා නම් ගම් මන:කල්පිතයි කියල කියමුකෝ..
මේ ටීනා කුමාරිගේ ආදරවන්තයා නම් අල.. එච්චරයි කියන්න තියන්නේ.

Wednesday, September 19, 2012

මොනොකියුලරයා...


මොනොකියුලරයාගේ ආගමනය..

දන්නවද මොනොකියුලරයා ගැන? බය හිතෙන නමක් නේද? අහලා ඇතිනේ ඩයිනෝසරයා එහෙම. අර jurasic park ෆිල්ම් එකේ ඉන්නේ.. මිනී කන.. අපොයි..... එයාගේ මල්ලී කෙනෙක් නම් නෙවෙයි මේ. ඒ වගේ ලොකූ බඩක් නම් තියනවා තමයි ඉතින්. හැබැයි නාන්නේ නම් නෑ වගේම තමයි. ඇලට ගියොත් විතරමයි නාන්නේ. නැත්තම් sorry තමයි එක ඇඳේ නිදියන අපේ නයන්නයට. මේ කියන්න යන්නේ අපේ බෝඩිමේ එක සගයෙක් ගැන. අපේ "මොනා"ගේ කතාවයි මේ. මෙහෙමයි,

..දවසක් අපේ නයන්නයට pen drive එකක් ගන්න ඕනවුණා. ගණන් හිලවු හොයලා බැලුවම eBay කරන එක හොඳයි කියලා තමයි අන්තිම තීරණය වුනේ. අන්තිමට "මොනා"ගේ laptop එකෙන් net ගිහින් aBay එකේ search කරලා ඔන්න නයන්නයයි "මොනා"යි link එකක් හොයාගෙන මට කිව්වා eBay දාන්න කියලා. < ලොරිය > මම ඉතින් "මොනා"ගේ lap එකෙන් log වුනා මගේ eBay account එකට.< ලොරිය /> මගේ නරක වෙලාවටද "මොනා"ගේ නරක වෙලාවටද මන්දා, මට අමතක වුණා stay sign in එක uncheck කරන්න. < ලොරිය >කොහොමින් කොහොම හරි අන්තිමට නයන්නයට kingston 32GB pen drive එකක් eBay දැම්මා.< ලොරිය /> මමත් ඉතින් වැඩේ ඉවරයක් වුන නිසා මගේ වැඩ කරන්න ගියා. "මොනා" eBayඑකේ මොනවදෝ කර කර තමයි හිටියේ.. මම ඉතින් බලන්න ගියේ නෑ. ඔන්න ඉතින් එදා දවස ගෙවිලා ගියා. මෙ සිද්ධිය වුනේ රෑක. පහුවදා මම පුරුදු විදිහට lectures වලට ගියා. < ලොරිය > මම නිකමට වගේ මගේ eBay account එක පැත්තේ ගියා මගේ Xperia ray, Smartphone එකෙන්.< ලොරිය />. අන්න එවෙලේ දැකපු දෙයින්  තමයි මට දෙවි බඹුන් සිහි වුනේ. මගේ acconut එකෙන් Monocular එකක් purchase කරලා. මට සල්ලි ගෙවන්න වෙලා. USD 18.99ක් තමයි ගාන. මම එහෙම දෙයක් කලෙත් නෑ.. මම කල්පනා කරලා බැලුවා, මොකක්ද වෙන්න පුලුවන් කියලා. 

මට මතක් වුනා ඊට ටික දවසකට කලින් "මොනා" ඔහොම දෙයක් ගැන කිය කිය හිටියා නේද කියලා. එහා කන්දේ නාන නයි බලන්න ඕන කියලයි කිව්වේ. මට ආපු තරහා මූ එක්ක. නොදන්න මගුල් නොකර ඉන්න ඕන. කාට කියන්නද මේවා.. මොනවා කරන්නද? මම call එකක් දීලා manට කීවා සිද්ධිය. පොර හොඳටම upset ගියා වැඩේට. "වැලී"ත් හිටියලු එතන. දැන් මොනවා කරන්නද? සල්ලි ගෙවන්න වෙනවනේ..

ඔන්න මිනිහා පහුවදා ගෙදර යන්නයි හදන්නේ. මම සල්ලි ඉල්ලුවා අරකට ගෙවන්න. පොර මට ස්ල්ලි ටිකක් දීලා අසරණ විදිහට පස්සෙ ඉතුරු ටික දෙන්නම් කීවා. පවුනේ මොනවා වුණත්.. මම ඉතින් සල්ලිත් අරගෙන sellerට request එකක් දැම්මා transaction එක cancel කරන්න. පොර එහෙම කලා.අපේ "මොනා" ගෙදර දැන්. මිනිහා දන්නේ නෑ වුනේ මොකක්ද කියලා.. හොඳටම බය වෙලයි හිටියේ. පස්සේ මම call එකක් දුන්නා වැඩේ හරි ඒ Monocular එක ගන්න ඕනෙ නෑ කියලා. පොර දිව්‍යලෝකේ ගියා වගේ.. මට ගොඩාක් වෙලා ස්තුති කලා. 

ඔන්න ඔය විදිහට නොදන්න කමට Monocular එකක් ගන්න ගිහින් අපේ "මොනා"ට මොනොකියුලරයා කියලා නම හැදුනේ.. කොහොම හරි ගහක් ගලක් වගේ හිටපු අපේ "මොනා" බලුවුණු දෙවනි වතාව තමයි ඔය. ටික දවසකට කලින් කලිසමක් හින්දා බලුවුණා කියලයි දන්න අය කියන්නේ. හැබැයි පොර ඊට පස්සේ දිගින් දිගටම බලුවෙන්න පටන් ගත්තා. දැන් ඔන්න කෙල්ලෙක්ගේ නමකුත් ඔතනට එකතුවෙලා තියන්නේ. < ලොරිය > හැබැයි ඔය අපේ "මොනා"ට තියන්නේ Toshiba, Quad core, Satellite laptop එකක්. game ගහන්න කියාපු එක. < ලොරිය />  අපි නොහිතන, නොදකින තරම් ලස්සනක් අපේ ජීවිත වල තියනවා. මේවා කියන්නේ කාටවත් මඩ ගහන්න නෙවේ.. පොඩ්ඩක් හිනා වෙලා ඉන්න. ඇත්ත කතා විතරයි ඉතින් කියන්නේ. බොරු ගොතලා කීවම හරි කරදරයි. මොකද බොරුව මතක තියා ගන්න වෙනවනේ..

අනිත් අය ගැන පස්සේ වෙලාවක කියන්නම්. ලොරියකට සෙට් වුණ ලොරියක් බලන්න ගෙදර ගිය "මොනා"ටත් මටත් වුණුදේ, චීන සමූහාණ්ඩුව ගැනත් කියන්න තියනවා.. ඒවා අපේ රස කතා. බෝඩිමෙන් ඇසෙන කතා...

Tuesday, September 18, 2012

ඇරඹුම..



ඇරඹුම මෙසේ..

බෝඩිමෙන් ඇසෙන කතා පටන් ගන්න හේතුව තමයි අපේ බෝඩිම හුඟාක් වාද විවාද වලින් පිරුණු තැනක් වීම. ඕනෙම දෙයකදි අපේ අය වාදයක් පටන් ගන්නවා.. හුඟාක් රෑ වෙනකල් ඇහැරගෙන අන්තිමට නිදාගන්නවා නෙවෙයි, ඇත්තටම නින්ද යනවා..

මුලින්ම කියමු බෝඩිම ගැන විස්තර ටිකක්. මේක තියන්නේ ශ්‍රී ලංකාව කියන ලස්සනම ලස්සන පුංචි රටක. ඒ රට තියන්නේ නම් දූපතක් විදිහට කියලයි සිතියමේ තියන්නේ.. ඔන්න ඔය පුංචි රටේ ඌව පලාතේ තියනවා බදුල්ල කියලා නගරයක්. බදුල්ලේ ඉඳලා මොණරාගල යන පාරේ කිලෝ මීටර 3ක් විතර යනකොට තියනවා ගොඩාක් වැදගත් වටිනා කියන තැනක්. ඒ තමයි ඌව වෙල්ලස්ස විශ්වවිද්‍යයාලය. අපේ බෝඩිමේ ඉන්නවා කොල්ලෝ හතර දෙනෙක්. හතර දෙනාම සූරයෝ තමයි.. අපි හතර දෙනා ගම් පලාත් හතරක. හැබැයි එකම පීඨයක අය. විද්‍යාව හා තාක්ෂණය පීඨයේ තමයි ඒ. මම නම් විද්‍යාව හා තාක්ෂණය උපාධි පාඨමාලාව තමයි කරන්නේ.. අනිත් තුන්දෙනාම පරිගනක විද්‍යාව හා තාක්ෂණය උපාධි පාඨමාලාව තමයි කරන්නේ. අපි ඉන්නේ නම් කලු අක්කාගේ බෝඩිමේ.. අපි හතර දෙනා ගැන කියනවා නම් මෙහෙමයි,

මම හසිත, "දිගා" කියලයි කවුරුත් දන්නේ..
නයන,අදීශ,අමිල කියලා තමයි අනිත් තුන්දෙනා..
අමිලට කියන්නේ "වැලී", ඉස්සර නම් "වැලි මීයා".
නයනට නම් ගොඩාක් නම් තියනවා. කාඩ් තමයි. 
අදීශට කියන්නේ "මොනොකියුලරයා" කියලයි.. ඒකත් රස කතාවක්. පස්සේ ඒවා කියන්නම්කෝ..

ඔන්න ඔහොමයි අපේ විස්තර.
වෙලාව තියන විදිහට අපේ විස්තර කියන්නම්කෝ..

www.hasitha.tk